8th
Samantha, de Franse poedel
Het was een ijskoude oktobermiddag toen Meneer en Mevrouw dachten me een plezier te doen door me uit te laten langs de Oudegracht in Utrecht. Of misschien beschouwden ze het als hun plicht om me een frisse neus te laten halen en me in beweging te houden terwijl mijn tenen eraf vroren. Ik verdenk ze van het laatste. Recentelijk hadden ze mijn sokjes laten scheren, waardoor mijn toch al dunne enkels langzaam maar gestaag in ijspegels aan het veranderen waren. En dat nadat ik bij de zoveelste beauty contest, waar Meneer en Mevrouw me al zo lang ik me kan herinneren mee naartoe slepen, 35e was geworden van de 48. Daar stond ik, met mijn opgeschoren sokjes en gepoetste snoetje tussen een stel Italiaanse diva’s, onbeschofte boxers met belachelijk uitziende strikjes op hun hoofd en slanke hazewinden, waarnaast ik me een vadsige koe voelde. Ik deed mijn best er zo beminnelijk mogelijk uit te zien, maar ik geloof niet dat mensen waarde hechten aan de beminnelijkheid van honden. Schattig moeten ze zijn en verzorgd en braaf. Misschien ben ik ook niet hoger gekomen dan de 35e plek omdat ik het halverwege de ceremonie nodig achtte - jawel, nodig - om op te roepen tot een luidkeels gezang, om de feeststemming er een beetje in te houden. Alleen een jonge border collie met een zwarte vlek over haar oog viel me bij, waarna ook ik maar weer gauw ophield.
Mensen. Bah.
Meneer en Mevrouw waren niet boos, maar wel teleurgesteld, deelden ze me mee toen we over de Oudegracht liepen. Ik kon nauwelijks horen wat ze zeiden: mijn benen trilden en mijn tanden klapperden te hard. Ter hoogte van de Winkel van Sinkel stak een stevige wind op die de hoed van Mevrouw het water in zou hebben geblazen als Meneer er niet vloekend en tierend achteraan was gerend.
Ik voelde me vies, moe, gebruikt en verkild tot op het bot. Er bestond geen manier waarop deze dag ooit nog goed zou kunnen komen.
Maar toen was daar Diesel. Hij hing rond op een straathoek bij een snackbar speels bedelend om wat restjes - onbeschaamd, ongegeneerd, ongemanierd. Ik haalde mijn neus voor hem op tot hij opkeek en ik de twinkeling in zijn ogen zag. Iemand moest een föhn tegen m’n enkels hebben gehouden, want het leek alsof ik door m’n benen heen smolt terwijl een aangename warmte zich vanuit mijn tenen verspreide naar het puntje van mijn neus en beknotte staartje.
“Bonzjoer madmwazel!” riep hij me in gebroken Frans toe. Ik giechelde. “Samantha,” zei ik. “Aangenaam, zeer aangenaam,” riep Diesel grijnzend. Het roepen was noodzakelijk vanwege de afstand die ons scheidde en die werd veroorzaakt door het trekken van Meneer en Mevrouw aan mijn riem. Waarschijnlijk zagen ze Diesel aan voor een ordinaire zwerver. Hoe oppervlakkig!
“De naam is Diesel,” zei Diesel.
“Waar kom je vandaan?” vroeg ik.
“Nergens,” zei hij.
“Waar ga je dan naartoe?” vroeg ik, verward.
“Overal,” grijnsde hij. Toen wist ik dat ik met een ware avonturier van doen had.
“En u, juffrouw? Zomaar een wandelingetje op deze ongure dag?”
Ik grimaste, waarna ik hem vertelde dat ik net van een schoonheidswedstrijd kwam, waar ik 35e was geworden. Tot mijn verbazing begon hij te lachen.
“Houdt u zich zo bezig met uw uiterlijk, juffrouw?” wilde hij weten.
“Ik niet, maar Meneer en Mevrouw wel,” antwoordde ik, waarna ik opnieuw ruw tot de orde werd geroepen.
“Ach, Meneer en Mevrouw… Wedden dat je gewoon weg kunt rennen?”
Ik keek hem verbouwereerd aan. Wegrennen? Dat had ik nooit als optie overwogen, want de riem-
“Hun handen zijn verkleumd. Ze zijn helemaal niet in staat om jou bij zich te houden, tenzij je dat zelf wil.”
Zijn uitdaging en de twinkeling in zijn ogen waren teveel. Met een woeste kreet rukte ik me los en tot mijn dolle verbazing glipte de riem zo uit de handen van Meneer en Mevrouw. Joelend en lachend rende ik de straat door, achter Diesel aan, die me maar al te graag zijn stad liet zien.*
*Gebaseerd op een affiche opgeplakt aan de binnenzijde van de deur van café-restaurant De Colonie, Ganzenmarkt te Utrecht.
GEZOCHT - Franse poedel, 5 jaar oud.
Onze Samantha is op vrijdag 29 oktober aan de Oudegracht van de lijn geraakt en weggelopen. We liepen langs de gracht toen een herder kwam en ze wegliep. We komen zelf niet uit de buurt (Udenhout). We willen haar zo snel mogelijk vinden. 19 november heeft ze weer een wedstrijd en we willen haar graag voor die tijd terug hebben. En we missen haar.
