20th
Samenkomst der Dingen - Een bloemlezing
Gisterenavond hield ik een feestje. Een bescheiden aangelegenheid ter ere van mijn 19e verjaardag op 9 september. (Het blijft een leuk verhaal, met al die negens en het blijft ook iedere keer weer leuk om het uit te spreken: ik werd geboren op de 9e van de 9e 1990, waardoor ik op de 9e van de 9e 1999 9 werd, om dit jaar op de monumentale datum 09-09-‘09 19 te worden.)
Zoals gewoonlijk nodigde ik vrienden uit uit alle windstreken, mensen die ik nog kende van de basisschool, van de middelbare school, huidige studiegenoten en mensen die ik heb opgesnuffeld via het wereldwijde web. Het feest bestaat er voor mij vooral uit om al deze verschillende mensen bij elkaar in één ruimte te zetten en te zien hoe ze elkaar ontdekken en waarderen. Op vrijwel miraculeuze wijze trek ik overal ongeveer hetzelfde soort mensen aan, waardoor mijn vrienden het over ‘t algemeen moeiteloos met elkaar kunnen vinden.
Er was port en rum (A. met de supersnelle stofwisseling heeft in haar eentje bijna de hele fles rum leeggedronken. Ze weigerde iets anders te drinken omdat het gisteren de internationale Praat-Als-Een-Piraat-dag was. Zij maakte daar voor haar eigen genoegen maar meteen Praat-en-Drink-Als-Een-Piraat-dag van), zelfgebakken worstenbroodjes, meegebracht door T., chocoladekoekjes en Bugles met kaas uit een tube en als kroon op de catering de helemaal zelf bedachte en in elkaar gedraaide maaltijdsoep: bijna 5 liter zeer rijk gevulde aardappelsoep, waar inmiddels twee maal van is gedineerd en eenmaal geluncht door een man of vijf. De pan is nog steeds halfvol.
Ik heb mij buiten op de verwaarloosde trampoline, waar zich tijdens feestjes altijd de filosofen verzamelen om liggend op hun rug naar de sterren te kijken, tot drie keer toe onsterfelijk belachelijk gemaakt.
De eerste keer ben ik blijkbaar in slaap gevallen, direct na de opmerking dat ik werkelijk overal kan slapen (een opmerking waar ik mij niets van herinner). Het opvallendste was nog dat ik zelf absoluut niet doorhad en daarom ook ontkende dat ik in slaap was gevallen. Ik werd echter overdonderd door het bewijs in mijn tegendeel toen alle aanwezigen op de trampoline me meedeelden dat ik had gesnurkt.
De tweede keer spraken mensen over kippen, kraaien en kukelen en demonstraties (de logica die de begrippen verbond is me inmiddels totaal ontglipt). Ik moet tijdelijk zijn ingedommeld, mijn eigen gedachtengang hebben gevolgd en toen hebben besloten me maar weer in het gesprek te mengen met de lumineuze opmerking: “Maar als je protesteert tegen Kerstmis, mag je dan ook geen cadeautjes meer kopen?” Op het moment van spreken scheen het me de meest logische opmerking toe die ik had kunnen maken; achteraf heb ik geen idee waar het vandaan is gekomen. Wij doen thuis niet eens aan Kerst.
De derde keer verliep ongeveer hetzelfde, maar dit keer ging het gesprek over de willekeurigheid van de indeling van tijd in uren, minuten en seconden (hoewel we het er ongeveer over eens waren dat seconden eventueel terug konden worden geleid tot de hartslag, ook al is de hartslag variabel en verklaart dat nog niet hoe de precieze duur van een seconden kon worden vastgesteld). Plots merkte ik op: “Ja, eigenlijk net als met het Gehaktballenfeest.” T. keek me zeer niet-begrijpend aan en vroeg: “Wat is het Gehaktballenfeest?” Waarop ik antwoordde: “Nou, gewoon, een feest waar je een gehaktbal eet.” Na een veelzeggende stilte kwam ik er pas achter dat mijn opmerking op geen enkele manier in verband kon worden gebracht met het gespreksonderwerp van dat moment.
We hebben gelachen, gefilosofeerd, gewoon gelegen en gedacht tot het licht werd. Toen zijn we met z’n drieën buiten op de trampoline in slaap gevallen.
