Gedachten & Hersenspinsels

Geachte Wereld,

Voilá, mijn eerste weblog, hoewel die term waarschijnlijk totaal niet de goede is. Een eerste weblog suggereert namelijk dat er in een verre of nabije toekomst meer zullen komen en waarom zou ik een tweede weblog beginnen als het eerste nog voldoet? Laat ik het anders formuleren: dit is mijn poging tot het bijhouden van een weblog en als deze faalt, dan weet ik dat bloggen gewoon niet mijn roeping is en ben ik weer een stap verder op mijn weg van zelfontplooiing. 0=)

Ik denk dat ik deze eigen webruimte ga gebruiken om wat losse flodder/fladdergedachten een plaats te geven en om beginnende verhaaltjes die in mijn hoofd groeien een digitale variant van water en zonlicht te geven, zodat ze misschien (eindelijk) uit kunnen groeien tot meer dan een handvol onsamenhangende hersenspinsels.

Ik ben benieuwd. =)

________________________________________

Andere vrijetijdsfilosofen en gedachtenschrijvers
- Jaap
- Eva Luna
- Bregje
- No Bravery
- Suushi
- Esra
- Mina
- Daily Disaster Girl
- Rutger
- Beautiful Smile

Hersenspinnen

Mijn hoofd zit vol met spinnen. Ik heb ze nog nooit gezien, niet eens het huiveringwekkend zachte kriebelen van hun pootjes gevoeld, maar ik weet dat ze er zijn. Ze hebben webben gebouwd van rag en draden. Daarop worden mijn dagen geprojecteerd - vluchtige indrukken, mensen die ik heb gezien, verhalen die ik heb gehoord, meningen waar ik me over heb verbaasd of verwonderd. Als ik mijn ogen dichtdoe wordt mijn hoofd gevuld met bewegende beelden en verstarde taferelen, in felle of vervaagde kleuren, een enkele in zwart-wit. Ik hoor stemmen, geluiden, gedachten, dingen die niet worden uitgesproken. Voordat ik in slaap val, beleef ik mijn hele dag, hetzij fragmentarisch en niet per se chronologisch, opnieuw.

Vandaag: een krakende intercom waardoor onverstaanbaar het volgende station wordt omgeroepen, een samengestelde naam van een godvergeten gat - een kleine man, ter grootte van een kind, leest naast het raam een krant waar hij niet bovenuit komt (“Goh, er zijn nog best een hoop mensen kleiner dan ik”) - Onderstreepte woorden die ik zou moeten begrijpen, die ik een tijdje terug nog kon bevatten, maar die na een blik uit het raam, een moment van afleiding, als fijn zand door de mazen van mijn verstand glipten - “Een klein flesje rosé, alstublieft. En mag ik daar ook het bonnetje bij?” - Bliepende cassières, rennende mensen - Eén kant van een telefoongesprek in het lachwekkend plat, maar verbazingwekkend verstaanbaar Limburgs - Zonlicht op mijn sproetenhuid - “Waarheid is in wezen onwaar” - Een jonge man met een hoed en een baard en een snor: zijn haar was roodblond, zijn hoed en broek geruit, alsof hij een Ier was uit de jaren ‘30 - Magnetronmaaltijd (“Bliiieeep!”) en taart uit de koelkast - Gedachten aan vervlogen tijden, wat nou als? - Een stille rit, een liefdevolle kus, vanochtend nog.

Het einde van de film flappert op de rollende projector. Er is niemand om hem uit te zetten. Ik geloof dat ik in slaap ben gevallen.

Op kousenvoeten weven de spinnen hun webben nog dichter, voordat de dromen beginnen.

Comments (View)