27th
Blik - De Appel
Vandaag zag ik een file. Tientallen auto’s op een tweebaansweg, die als honden neus-aan-achterste stonden en uit pure verveling in slaap waren gesukkeld. Tussen en over de auto’s liep een in bordeauxrood gehulde Verteller die de geschiedenis van de wereld kende. In de auto’s zaten mensen - mooie mensen, domme mensen, aggressieve mensen, dromende mensen, verveelde mensen, geërgerde en zingende mensen - en hij keek naar hen en verbaasde zich.
“We staan stil, gaan niet voor- of achteruit.”
Een jonge man begon op een mondharmonica te spelen. Een gitarist viel in. Daarna een trompet, hoorn, drum, cello, accordeon, Duitse hardrock en uiteindelijk werd er opera gezongen vanaf het dak van een camper. Twee stelletjes van mensen die elkaar niet hoorden te kennen, niet zouden kunnen kennen, dansten de tango op muziek die werd gespeeld vanaf een volkswagenbusje.
Er brak een oorlog uit - mitrailleurvuur, rook, chaos - nadat de mensen huizen hadden gebouwd op de snelweg. Een pasgetrouwde middelmatige man verhing zich aan de kant van de weg, opgejut door duivels of demonen of zijn eigen uitwendige geweten, waarna hij een gesprek had met zijn kersverse echtgenote - ze had haar bruidsjurk nog aan - over het waarom van zijn zelfdoding. Er werd een feestmaal gegeven en de Verteller verloor zich in de lompe domheid van het menselijk ras.
De groep duivels, die eigenlijk (natuurlijk) gemaskerde mensen waren, verlieten de snelweg te voet in een Boudewijn de Groteske fanfare-optocht. Alleen de regenton ontbrak.
De Verteller keek hen na en draaide zich om. Hij zou hen waarschijnlijk nooit begrijpen.
