Geachte Wereld,
Voilá, mijn eerste weblog, hoewel die term waarschijnlijk totaal niet de goede is. Een eerste weblog suggereert namelijk dat er in een verre of nabije toekomst meer zullen komen en waarom zou ik een tweede weblog beginnen als het eerste nog voldoet? Laat ik het anders formuleren: dit is mijn poging tot het bijhouden van een weblog en als deze faalt, dan weet ik dat bloggen gewoon niet mijn roeping is en ben ik weer een stap verder op mijn weg van zelfontplooiing. 0=)
Ik denk dat ik deze eigen webruimte ga gebruiken om wat losse flodder/fladdergedachten een plaats te geven en om beginnende verhaaltjes die in mijn hoofd groeien een digitale variant van water en zonlicht te geven, zodat ze misschien (eindelijk) uit kunnen groeien tot meer dan een handvol onsamenhangende hersenspinsels.
Ik ben benieuwd. =)
________________________________________
Andere vrijetijdsfilosofen en gedachtenschrijvers
-
Jaap
-
Eva Luna
-
Bregje
-
No Bravery
-
Suushi
-
Esra
-
Mina
-
Daily Disaster Girl
-
Rutger
-
Beautiful Smile
Archive
“Vierentwintig eieren,” mompel ik. “Vierentwintig eieren.” Ik zou ze kunnen breken, met mijn handen. Eén voor één of in één keer.
Ik kijk naar buiten, naar een lucht als uit een schilderij van Caspar David Friedrich, en probeer de eieren niet fijn te knijpen. Je gaat gekleed in rood en goud, pure decadentie, om je werkelijke karakter - dat van rotting en verval - te verhullen. Maar ik kijk door je heen en probeer me niet te laten intimideren door je wispelturige buien, je felle zuchten en donkere geest. Ik probeer het, maar het is zo moeilijk. Het voelt alsof je me binnenstebuiten keert, me kaal en leeg en dood plukt, zodat ik net zo zal zijn als jij.
Maar ik klamp me vast aan de eieren in mijn handen en probeer ze in mijn wanhoop niet te breken. Ik moet ze beschermen tot ze uitkomen. Als de eieren uitkomen, komt alles goed.
