Geachte Wereld,
Voilá, mijn eerste weblog, hoewel die term waarschijnlijk totaal niet de goede is. Een eerste weblog suggereert namelijk dat er in een verre of nabije toekomst meer zullen komen en waarom zou ik een tweede weblog beginnen als het eerste nog voldoet? Laat ik het anders formuleren: dit is mijn poging tot het bijhouden van een weblog en als deze faalt, dan weet ik dat bloggen gewoon niet mijn roeping is en ben ik weer een stap verder op mijn weg van zelfontplooiing. 0=)
Ik denk dat ik deze eigen webruimte ga gebruiken om wat losse flodder/fladdergedachten een plaats te geven en om beginnende verhaaltjes die in mijn hoofd groeien een digitale variant van water en zonlicht te geven, zodat ze misschien (eindelijk) uit kunnen groeien tot meer dan een handvol onsamenhangende hersenspinsels.
Ik ben benieuwd. =)
________________________________________
Andere vrijetijdsfilosofen en gedachtenschrijvers
-
Jaap
-
Eva Luna
-
Bregje
-
No Bravery
-
Suushi
-
Esra
-
Mina
-
Daily Disaster Girl
-
Rutger
-
Beautiful Smile
-
Я. PrO_Ost
Archive
Ik voel me als allemaal kleine stukjes, allemaal aan elkaar genaaid, geplakt, gestikt, gespeld, geniet. Vooral geniet. ‘t Voelt als uit elkaar vallen - elk moment nu! - en totale onvolkomenheid. De machteloosheid van slappe ledematen, waartoe dit keer ook het brein moet worden gerekend. Lede ogen. Motivatieloos en energiedood zit ik op een bank, een bed, zelden een stoel. Het leven lijkt belachelijk groot en ver. Een massief kloppend hart dat me met een enkele slag omvergooit als ik probeer in de buurt te komen.
Het is niet altijd goed om te doen wat goed voelt. Dat wat goed voelt is soms tot vaak een slechte gewoonte die je je hebt aangeleerd, al weet je niet meer wanneer, laat staan waarom. Blijven liggen als je toch steeds omvalt is de gewoonte van een pessimist.
Ik ben geen pessimist.
(Toch?)
