20th
De elite is dood.
De tijdgeest heeft ze in één beweging in duizend stukjes gebroken en weggeveegd naar de uithoeken van de samenleving. Een kleine raaskallende elite, met één oog naar binnen en één oog omhoog gekeerd*, zich veilig wanend in de ivoren toren van hun luchtkasteel. Een bedreigde soort, die alle contact heeft verloren met de werkelijkheid, elkaar en dat wat er echt toe doet. Degenen die ooit trots met alles weg wist te komen omdat er vanuit peilloze diepte tegen hun werd opgekeken, zijn het mikpunt geworden van spot. Ze zijn net zo dood als Nietsches god, net zo weerloos als dat wat Lucebert waardevol noemt. Wat ooit exclusief was, ligt nu op straat om opgeraapt of onverschillig vertrapt te worden. Alleen de Brug der Zuchten zou een verbinding kunnen slaan tussen deze stervende soort en de levende. Je zou wel gek zijn om je aan te sluiten bij deze waanzin, ziekte en dood.
En toch.
*Swift beschouwde ze al als nutteloze Einzelgängers op een zwevend eiland.
