Gedachten & Hersenspinsels

Cloud.

Tue, 17 Nov 2009 09:15:10 -0500

Vandaag ben ik een wolk. Niet zomaar een, maar een donkere, zware wolk op een triestige herfstdag. Ik ben zwaar en ik sleep en trek mezelf voort, doe mijn best mezelf bij elkaar te houden, ondanks het plagerige trekken en duwen van de wind. Er hoeft maar één obstakel te zijn, ‘t hoeft maar een paar graden af te koelen en ik stort in een geweld van tranen ter aarde.

Was ik maar van suikerspin of slagroom of donzen veren. Maar die tijd heb ik gehad.

Misschien moet ik mezelf ook maar gewoon laten vallen. Niet proberen zo hoog mezelf bij elkaar te houden, tegen alle natuurwetten en logica in. Misschien moet ik maar gewoon een rivier worden en zien waarheen ik stroom.
Ja, dat lijkt me een goed plan.

Vroeger waren mijn dromen kleiner

Tue, 03 Nov 2009 13:23:23 -0500

“Vierentwintig eieren,” mompel ik. “Vierentwintig eieren.” Ik zou ze kunnen breken, met mijn handen. Eén voor één of in één keer.
Ik kijk naar buiten, naar een lucht als uit een schilderij van Caspar David Friedrich, en probeer de eieren niet fijn te knijpen. Je gaat gekleed in rood en goud, pure decadentie, om je werkelijke karakter - dat van rotting en verval - te verhullen. Maar ik kijk door je heen en probeer me niet te laten intimideren door je wispelturige buien, je felle zuchten en donkere geest. Ik probeer het, maar het is zo moeilijk. Het voelt alsof je me binnenstebuiten keert, me kaal en leeg en dood plukt, zodat ik net zo zal zijn als jij.
Maar ik klamp me vast aan de eieren in mijn handen en probeer ze in mijn wanhoop niet te breken. Ik moet ze beschermen tot ze uitkomen. Als de eieren uitkomen, komt alles goed.

"We hebben besloten..."

Thu, 01 Oct 2009 06:33:05 -0400

Je begon zo nuchter aan een van de moeilijkste dingen die je ooit zou moeten zeggen.Maar toen je bij die ene zin kwam - “We hebben besloten…” - viel je stem uiteen in tranen, die me alles vertelden wat ik vermoedde, maar niet had willen denken.

“We hebben besloten…”

Ik kwam terug om haar te zien, al was zij het niet meer, al was het geen haar meer. Het lag in het bed op de intensive care, in een kamer temidden van meer, waarin machinemensen lagen die met slangetjes waren gebonden aan hun uitwendige organen. Het lag op het bed en het was zo grauw, zo onherkenbaar kleurloos dat ik het niet wilde zien.
Het was dood en zij was weg.

Ik heb gehuild in de bus, toen ik begon te beseffen wat er ging gebeuren, wat er was gebeurd. Ik hoorde haar zeggen dat de kaboutertjes de afwas hadden gedaan, en huilde. Ik zag voor me hoe ze weer een beschuitje met gestampte muisjes at en kreeg zelf zin in een beschuitje en dacht aan een versje van John O’Mill (Kleine muisjes hebben kleine wensjes; een beschuitje met gestampte mensjes), en huilde. Ik herinnerde me een gedichtje dat ze ooit in mijn poëziealbum heeft geschreven, een gedichtje waar ik een liedje van had gemaakt, en huilde.
Ik hoorde haar weer zeggen, op haar meest brutale, baldadige toon “Ja, poep!” als ze het ergens op een goede dag niet mee eens was, en lachte. Ik herinnerde me een versje - God, wat hield ze van versjes - dat ze tot haar levensmotto scheen te hebben gebombardeerd en soms als een mantra voor zich uit mompelde (Een meisje en een glaasje wijn verdrijven alle nood, want wie niet drinkt en wie niet kust, die is zo goed als dood), en lachte. Ik hoorde haar weer totaal uit dunne lucht, uit het blauw, uit het niets een onverstaanbaar Frans liedje begon te zingen, en lachte.

Ik hoorde hen praten over haar alsof ze nog niet weg was, alsof ze nog aanwezig was, maar niemand precies wist waar dan en hoe dan. “Ze is nu hier en daar en gaat morgen naar zus en zo” hoorde ik. “Ja, dat pakje staat haar altijd zo leuk,” zeiden ze. “Och, dat vind ze vast niet erg,” werd er gezegd. Ik keek om me heen en besefte dat voor hen, die bij haar (toen het nog een haar was) hadden gezeten en gehuild, getwijfeld en gebeden, ik besefte dat voor hen de verleden tijd nog niet was ingetreden.

10 voor 4

Wed, 30 Sep 2009 13:06:21 -0400

“Lieve Margot, kleine meid,
Jong zijn duurt slechts korte tijd,
Zonder zorg of moeilijkheid.
Blijf steeds lachen en wees vrolijk.
Doe geen mens of dier ooit pijn.
Dat zal je veel vriendschap geven
En een jeugd vol zonneschijn.
Maar de tijd, mijn kleine meisje,
Gaat ook snel aan jou voorbij:
Voor je ‘t weet ben je een tiener
En wat later nog een twen.
Maar je moet steeds blijven streven,
Ook al word je nog zo oud,
Een gelukkig mens te wezen,
Waar één ieder veel van houdt.”

Oma’s versje in mijn poëzie-album, ongeveer 1998.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

Tue, 29 Sep 2009 05:36:21 -0400

“Hallo.”

“Hey.”

“Kun je mij zien?”

“Natuurlijk niet.”

“Ik jou ook niet.”

“Vind je dat jammer? Dat je mij niet kunt zien?”

“Dat weet ik niet. Dat weet ik pas als ik je heb gezien.”

“Zou je me willen zien?”

“Wanneer?”

“Ooit.”

“Ooit wil ik je wel zien. Of nu.”

“Nu?”

“Ja, nu. Of wil jij mij niet zien?”

“Jawel! Maar…nu? Hoe nu? Waarom nu?”

“Omdat het kan. Dat lijkt me reden genoeg.”

“Ik geloof dat ik een beetje zenuwachtig ben.”

“Dat geeft niet. Ik ben ook zenuwachtig.”

“Wil je mijn hand vasthouden?
…
Dank je.”

“Ben je er klaar voor?”

“Ik denk het.”

“Okee.
Doe je ogen open.”

Blik - De Appel

Sun, 27 Sep 2009 19:31:00 -0400

Vandaag zag ik een file. Tientallen auto’s op een tweebaansweg, die als honden neus-aan-achterste stonden en uit pure verveling in slaap waren gesukkeld. Tussen en over de auto’s liep een in bordeauxrood gehulde Verteller die de geschiedenis van de wereld kende. In de auto’s zaten mensen - mooie mensen, domme mensen, aggressieve mensen, dromende mensen, verveelde mensen, geërgerde en zingende mensen - en hij keek naar hen en verbaasde zich.

“We staan stil, gaan niet voor- of achteruit.”

Een jonge man begon op een mondharmonica te spelen. Een gitarist viel in. Daarna een trompet, hoorn, drum, cello, accordeon, Duitse hardrock en uiteindelijk werd er opera gezongen vanaf het dak van een camper. Twee stelletjes van mensen die elkaar niet hoorden te kennen, niet zouden kunnen kennen, dansten de tango op muziek die werd gespeeld vanaf een volkswagenbusje.
Er brak een oorlog uit - mitrailleurvuur, rook, chaos - nadat de mensen huizen hadden gebouwd op de snelweg. Een pasgetrouwde middelmatige man verhing zich aan de kant van de weg, opgejut door duivels of demonen of zijn eigen uitwendige geweten, waarna hij een gesprek had met zijn kersverse echtgenote - ze had haar bruidsjurk nog aan - over het waarom van zijn zelfdoding. Er werd een feestmaal gegeven en de Verteller verloor zich in de lompe domheid van het menselijk ras.
De groep duivels, die eigenlijk (natuurlijk) gemaskerde mensen waren, verlieten de snelweg te voet in een Boudewijn de Groteske fanfare-optocht. Alleen de regenton ontbrak.

De Verteller keek hen na en draaide zich om. Hij zou hen waarschijnlijk nooit begrijpen.

Je zou denken dat 1 + 1 = 2

Fri, 25 Sep 2009 21:06:00 -0400

Twee kanten van een enkel glazen medaillon. We schemeren door elkaar heen, met de ruggen tegen elkaar, onze blikken naar binnen gekeerd. Ik zie, ik zie wie jij niet ziet; ik ben, ik ben wie jij niet bent, maar zult zijn, bent geweest.

Ik ben bang dat we elkaar nooit zullen ontmoeten. Niet echt.

Het wordt koud en ik verkleum, mijn wolkjesadem vormt ijskristallen op de spiegel die ons scheidt, maar jij waant je in vlammen en mijn ijskoude ademtocht is jouw verhitte rook. Ik herinner me de warmte van het vuur, want ooit was ik daar en jij hier, ik jou en jij mij. Eén zullen we nooit zijn, maar twee is onmogelijk. Als jij mij niet bent, wie is ‘mij’ dan? Als ik jou niet ben, waar komen jouw vlammen dan vandaan? Vuur brandt niet op ijs.

Geen mij zonder jou, geen jou zonder mij.
Of misschien hebben we alleen maar een lichaam teveel.

~~(19-22 augustus 2009 @ Lowlands)~~

Trein.

Wed, 23 Sep 2009 18:16:00 -0400

Wijdse weiden, groen als gras
zag ik aan mijn blik verglijden
door ‘t bekraste vensterglas.
Ik begon de koeien te benijden,
wou dat ‘k ergens anders was.

Marskramers santenkraam

Tue, 22 Sep 2009 18:55:18 -0400

Ik was het schaap en jij was het varken. Het stotterende meisje had iets van een ezel en er was een paard. Of we waren appels en bananen, sinaasappels, druiven en probeerden er zo smakelijk mogelijk uit te zien. Twee voor de prijs van één! Wie maakt ons los, wie neemt ons mee? Of we waren films, in hoesjes verpakt, waarvan het winkelend publiek alleen de achterkant kon lezen. “Dit is een meisje van 19 jaar,” zou er staan, “theaterstudente en existentialist”. De illusie van het kennen.
En zij stonden daar, met hun neuzen tegen het glas gedrukt dat hen van ons scheidde. Ze wezen en lachten, praatten en besloten wie van ons hen het meest aanstond. Van deze afstand, uiteraard.
Van dichtbij blijken schapen blind te zijn, varkens mager en paarden mank. Appels rot, bananen bruin, druiven met ontelbare bittere pitten. Maar dat doet er niet toe, zo lang de waar maar goed ligt uitgestald.
Ben ik te naakt voor hun blik? Te gedeukt, te gebutst, of misschien juist te gaaf. Wat willen ze zien? Wie willen ze zien? Wat doet het ertoe?
Ik kan niet mijn eigen koopwaar zijn.

Hersenspinnen

Mon, 21 Sep 2009 18:07:02 -0400

Mijn hoofd zit vol met spinnen. Ik heb ze nog nooit gezien, niet eens het huiveringwekkend zachte kriebelen van hun pootjes gevoeld, maar ik weet dat ze er zijn. Ze hebben webben gebouwd van rag en draden. Daarop worden mijn dagen geprojecteerd - vluchtige indrukken, mensen die ik heb gezien, verhalen die ik heb gehoord, meningen waar ik me over heb verbaasd of verwonderd. Als ik mijn ogen dichtdoe wordt mijn hoofd gevuld met bewegende beelden en verstarde taferelen, in felle of vervaagde kleuren, een enkele in zwart-wit. Ik hoor stemmen, geluiden, gedachten, dingen die niet worden uitgesproken. Voordat ik in slaap val, beleef ik mijn hele dag, hetzij fragmentarisch en niet per se chronologisch, opnieuw.

Vandaag: een krakende intercom waardoor onverstaanbaar het volgende station wordt omgeroepen, een samengestelde naam van een godvergeten gat - een kleine man, ter grootte van een kind, leest naast het raam een krant waar hij niet bovenuit komt (“Goh, er zijn nog best een hoop mensen kleiner dan ik”) - Onderstreepte woorden die ik zou moeten begrijpen, die ik een tijdje terug nog kon bevatten, maar die na een blik uit het raam, een moment van afleiding, als fijn zand door de mazen van mijn verstand glipten - “Een klein flesje rosé, alstublieft. En mag ik daar ook het bonnetje bij?” - Bliepende cassières, rennende mensen - Eén kant van een telefoongesprek in het lachwekkend plat, maar verbazingwekkend verstaanbaar Limburgs - Zonlicht op mijn sproetenhuid - “Waarheid is in wezen onwaar” - Een jonge man met een hoed en een baard en een snor: zijn haar was roodblond, zijn hoed en broek geruit, alsof hij een Ier was uit de jaren ‘30 - Magnetronmaaltijd (“Bliiieeep!”) en taart uit de koelkast - Gedachten aan vervlogen tijden, wat nou als? - Een stille rit, een liefdevolle kus, vanochtend nog.

Het einde van de film flappert op de rollende projector. Er is niemand om hem uit te zetten. Ik geloof dat ik in slaap ben gevallen.

Op kousenvoeten weven de spinnen hun webben nog dichter, voordat de dromen beginnen.

"Werkt de semantische consternatie over de vermeende presupposities in dit tekstfragment..."

Sun, 20 Sep 2009 17:06:42 -0400

“Werkt de semantische consternatie over de vermeende presupposities in dit tekstfragment bemoeilijkend op de identificatie van concrete denotaties?”

- C.

Samenkomst der Dingen - Een bloemlezing

Sun, 20 Sep 2009 16:39:00 -0400

Gisterenavond hield ik een feestje. Een bescheiden aangelegenheid ter ere van mijn 19e verjaardag op 9 september. (Het blijft een leuk verhaal, met al die negens en het blijft ook iedere keer weer leuk om het uit te spreken: ik werd geboren op de 9e van de 9e 1990, waardoor ik op de 9e van de 9e 1999 9 werd, om dit jaar op de monumentale datum 09-09-‘09 19 te worden.)
Zoals gewoonlijk nodigde ik vrienden uit uit alle windstreken, mensen die ik nog kende van de basisschool, van de middelbare school, huidige studiegenoten en mensen die ik heb opgesnuffeld via het wereldwijde web. Het feest bestaat er voor mij vooral uit om al deze verschillende mensen bij elkaar in één ruimte te zetten en te zien hoe ze elkaar ontdekken en waarderen. Op vrijwel miraculeuze wijze trek ik overal ongeveer hetzelfde soort mensen aan, waardoor mijn vrienden het over ‘t algemeen moeiteloos met elkaar kunnen vinden.
Er was port en rum (A. met de supersnelle stofwisseling heeft in haar eentje bijna de hele fles rum leeggedronken. Ze weigerde iets anders te drinken omdat het gisteren de internationale Praat-Als-Een-Piraat-dag was. Zij maakte daar voor haar eigen genoegen maar meteen Praat-en-Drink-Als-Een-Piraat-dag van), zelfgebakken worstenbroodjes, meegebracht door T., chocoladekoekjes en Bugles met kaas uit een tube en als kroon op de catering de helemaal zelf bedachte en in elkaar gedraaide maaltijdsoep: bijna 5 liter zeer rijk gevulde aardappelsoep, waar inmiddels twee maal van is gedineerd en eenmaal geluncht door een man of vijf. De pan is nog steeds halfvol.
Ik heb mij buiten op de verwaarloosde trampoline, waar zich tijdens feestjes altijd de filosofen verzamelen om liggend op hun rug naar de sterren te kijken, tot drie keer toe onsterfelijk belachelijk gemaakt.
De eerste keer ben ik blijkbaar in slaap gevallen, direct na de opmerking dat ik werkelijk overal kan slapen (een opmerking waar ik mij niets van herinner). Het opvallendste was nog dat ik zelf absoluut niet doorhad en daarom ook ontkende dat ik in slaap was gevallen. Ik werd echter overdonderd door het bewijs in mijn tegendeel toen alle aanwezigen op de trampoline me meedeelden dat ik had gesnurkt.
De tweede keer spraken mensen over kippen, kraaien en kukelen en demonstraties (de logica die de begrippen verbond is me inmiddels totaal ontglipt). Ik moet tijdelijk zijn ingedommeld, mijn eigen gedachtengang hebben gevolgd en toen hebben besloten me maar weer in het gesprek te mengen met de lumineuze opmerking: “Maar als je protesteert tegen Kerstmis, mag je dan ook geen cadeautjes meer kopen?” Op het moment van spreken scheen het me de meest logische opmerking toe die ik had kunnen maken; achteraf heb ik geen idee waar het vandaan is gekomen. Wij doen thuis niet eens aan Kerst.
De derde keer verliep ongeveer hetzelfde, maar dit keer ging het gesprek over de willekeurigheid van de indeling van tijd in uren, minuten en seconden (hoewel we het er ongeveer over eens waren dat seconden eventueel terug konden worden geleid tot de hartslag, ook al is de hartslag variabel en verklaart dat nog niet hoe de precieze duur van een seconden kon worden vastgesteld). Plots merkte ik op: “Ja, eigenlijk net als met het Gehaktballenfeest.” T. keek me zeer niet-begrijpend aan en vroeg: “Wat is het Gehaktballenfeest?” Waarop ik antwoordde: “Nou, gewoon, een feest waar je een gehaktbal eet.” Na een veelzeggende stilte kwam ik er pas achter dat mijn opmerking op geen enkele manier in verband kon worden gebracht met het gespreksonderwerp van dat moment.
We hebben gelachen, gefilosofeerd, gewoon gelegen en gedacht tot het licht werd. Toen zijn we met z’n drieën buiten op de trampoline in slaap gevallen.

Is daar iemand?

Sat, 19 Sep 2009 10:49:47 -0400

Met een zwaar gemoed dacht ik de laatste tijd aan mijn blog. Mijn nog zo jonge, stuurloze blogje, dat ik helemaal alleen in de wildernis van de virtuele wereld heb achtergelaten, ten prooi aan eenzaamheid en digitale struikrovers.
Ik vond dat het weer eens tijd werd om iets te posten, ook al wordt het misschien niet gelezen. Dit is een moedige poging om mijn blogje wat af te stoffen, op te poetsen en weer toonbaar te maken aan de wereld.

Zoals hiernaast (nog steeds) te lezen staat, was ik bij het beginnen van dit blog al bang dat dit zou gebeuren: de nieuwigheid zou eraf gaan, ik zou geen tijd meer maken om regelmatig te schrijven en mijn blogje zou langzaam wegzakken in de diepe krochten van de vergetelheid. Een spookblog zou ze worden (het lijkt heel natuurlijk om mijn blogje een ‘zij’ te noemen) en ze zou zeer waarschijnlijk ook regelmatig door mijn hoofd komen spoken.

Hoe is het mogelijk dat ik me schuldig voel tegenover een stel pixels en hyperlinks? Het lijkt werkelijk alsof ik iets levends, iets met een eigen wil en karakter en ambities, haar leven ontzeg. Misschien werken blogs wel net als de tamagochi’s, die computerhuisdiertjes, zoals Paul van Loon ze in een van zijn Griezelbusverhalen heeft beschreven. De computertjes bevatten een monsterlijke ziel, die voeding en aandacht eist en wanneer je tekortschiet, eet het ding je op. Quite terrible, zoals de Britten dat zo prachtig kunnen bagatelliseren.

Mijn dappere poging het regelmatig bijhouden van mijn blog (weer) op te pakken doet me een beetje denken aan een passage uit mijn moeders oude dagboek. Mama had haar oude spullen een keer uitgezocht en opgeruimd en was dat dagboekje tegengekomen. Ze was er in begonnen te schrijven toen ze een jaar of negen was. In aandoenlijke grote kinderletters schreef ze over school, de mis, haar broers en zusjes en hoe “het regende als tuiten”. De laatste passage was geschreven in het nette handschrift van een studente. Op achttienjarige leeftijd had mijn moeder het dagboekje weer teruggevonden. Er stond: “Ik ben van plan vanaf nu elke dag tenminste iets op te schrijven!” De rest van de pagina’s waren blanco gebleven, tot mama het 30 jaar later weer terugvond. En nog steeds zijn de laatste bladzijden leeg.

Eigenlijk is ‘t absurd hoeveel ik nu te vertellen heb. Ik wil theatervoorstellingen met jullie delen (wie jullie ook mogen zijn), ontmoetingen, kleine geneugten, kleine ergernissen. Van alles wat. We hebben nu bijvoorbeeld ontzettend schattige jonge poesjes die net kunnen lopen en nieuwsgierig zoals alleen jonge wezens dat zijn de hele keuken en woonkamer aan het verkennen zijn.
Ik wil ‘t allemaal wel graag met jullie delen, maar ik ben bang dat datgene wat ik kwijt wil moeilijk in woorden is te vatten. Dat dan de ervaring verloren gaat en dit heel blog niet meer is dan een zielige benadering tot een prachtige werkelijkheid.

Bij dezen een iets minder naïeve en optimistische, maar opnieuw vastberaden tweede poging! Misschien vertel ik jullie morgen al wel iets over het verjaardagsfeestje dat ik vanavond geef ^^.

Les vies d'un chat

Sun, 19 Jul 2009 15:01:29 -0400

Hoe graag zou ik niet de acht extra levens overnemen van een dier dat het grootste deel van zijn leven eet en slaapt, zodat ik alles kan lezen, horen, zien, ruiken, proeven en bedenken dat allemaal niet in een enkel mensenleven past.

De wereld is te klein geworden en lijkt daarom veel te groot: geen verlangen zonder kennis, geen kennis zonder nieuwsgierigheid, geen nieuwsgierigheid zonder verlangen.

Ach, zelfs aan acht levens zou ik niet genoeg hebben.

Epiphany / Apology

Mon, 22 Jun 2009 05:31:00 -0400

You came crawling out the abyss and that’s the way I found you. Your arms were stretched out, towards me or the sky, I couldn’t tell. I heard your cries and thought I understood, so I grabbed your hands and looked at you, how you were dangling there above black eternity. And I said: “Fly! I know you can!”

And then I let go.

It was only when I saw you falling, that I realized your wings were broken. Unlike me, the sky had been unreachable.

Photo

Sun, 14 Jun 2009 08:28:46 -0400

"Raindrops on roses"

Sun, 14 Jun 2009 08:00:14 -0400

Wakker worden met een bundel warmgele zonnestralen in je kamer. De prettige verrassing van het eerste zoetzure sap dat je proeft als je je tanden in een appel zet, die je lang niet zo lekker had ingeschat. Een lang gesprek op een vertrouwde golflengte met iemand die je nooit eerder hebt gesproken. Een stukje verhaal, een paar zinnen die bij nadere inspectie na opschrijven blijken te kloppen. Een gestreepte lucht bij zonsondergang als een aquarelschildering in pasteltinten, met een oranjerode zon als vlammend middelpunt. Strandzand onder mijn blote voeten, gras tussen mijn tenen. Opgestroopte mouwen. Iemand die net zo interessant blijkt als hij lijkt. Het gevoel als iemand met je haren speelt zonder je huid aan te raken. Een theatervoorstelling die je achterlaat met vragen, antwoorden, verwarring en voldoening. Nagels strelend over je huid. Een gerecht dat je nog nooit hebt gegeten, waar je zelfs nog nooit van hebt gehoord, dat ontzettend lekker blijkt te zijn. Warme chocolademelk bij de open haard op een gure winteravond. De oprechte glimlach van een ontzettend mooie volslagen vreemde. Muziek die qua tekst, melodie en emotie naadloos aansluit bij je humeur. Een bad met verschrikkelijk slechte vijfderangs lectuur en een reep chocola, terwijl je eigenlijk zou moeten studeren. De geur van nat zand en natte steen vlak voor en vlak na een zomerse regenbui. Een foto van jezelf waarop je werkelijk mooi te noemen bent. Een onverwachte knuffel. De geur van de wereld als je op een bedauwde campingochtend je tentje uit komt kruipen. Een goede harde nies. Onder water zwemmen met je ogen open. Iemand aan het lachen maken. Regen op een plastic dak of overkapping waar je onder zit. Een verhaal dat zichzelf vertelt. Verdwalen in een prachtige onbekende stad.

Het vooruitzicht op nog veel meer klein en groot genietbaars.

Hallo, vaarwel.

Fri, 12 Jun 2009 16:10:29 -0400

Ik realiseerde het me niet, tot ik omkeek. Je was me niet gevolgd, was niet vooruit gerend om me enthousiast in de kromming van de weg op te wachten, noch was je even van het pad gedwaald om een eind verderop weer bij me terug te komen. Ik draaide me om en keek naar je, jij naar de grond. Je bent blijven staan waar je stond, waar je misschien altijd al hebt gestaan. Heb ik je ooit zien bewegen? Ik geloof dat je probeerde een stap te zetten, aanstalten maakte met me mee te lopen, maar ik heb me vergist. Je hebt je niet verroerd.
Zij liep achter ons. Een paar passen maar, het scheelde niet veel. Het lijkt of je op haar wacht, maar ik weet dat je ook haar voorbij zal laten lopen. Je zult niet bewegen, niet omdat er iemand langs loopt. Misschien wacht je tot de weg is verlaten, de nacht is gevallen, de bomen zijn gestorven van ouderdom of verdriet.
Ik draai me om en vervolg mijn weg, vastberaden. Als ik een laatste keer achterom kijk voordat ik de bocht neem, zie ik hoe ze even bij je blijft staan en je hand neemt. Maar ik weet dat ze uiteindelijk verder zal gaan en jij daar alleen en stil achter zal blijven.
Ik hoop dat je een sprint zult trekken, recht door het onbekende, recht door de massa van gedoornde struiken en striemende takken, tot je plotseling weer voor me staat. Gehavend en hijgend, maar trots met een lach op je gezicht. We zouden samen verder kunnen lopen, kleine man.
Maar je bent niet meer dan een grote jongen, die bang is voor wat er voorbij de kromming van de weg zou zijn.

Woeshj

Wed, 03 Jun 2009 18:24:00 -0400

Ik wil een vonk. Een echte, lichamelijke, menselijke vonk. Geen klik - kliks zijn er genoeg. Nee, ik wil een vonk, een die tegen mijn uitgedroogde huid ketst en me in lichterlaaie zet. Brand is niet erg, zo lang het vuur niet met tranen geblust hoeft te worden.

"Prime numbers are what is left when you have taken all the patterns away. I think prime numbers are..."

Tue, 02 Jun 2009 18:17:19 -0400

“Prime numbers are what is left when you have taken all the patterns away. I think prime numbers are like life. They are very logical but you could never work out the rules, even if you spent all your time thinking about them.”

- Christopher Boone, The curious incident of the dog in the night-time.